free website builder

Wzorzec FCI

Mobirise

Duży szwajcarski pies pasterski

Historia rasy


Pochodzenie tej bardzo starej rasy nie jest do końca jasne. Istnieją różne teorie wyjaśniające to zagadnienie. Według jednej z nich domniemywa się, iż pochodzi ona ze skrzyżowania olbrzymich mastifów wędrujących razem z legionami rzymskimi, z psami wiejskimi zamieszkującymi tereny obecnej Szwajcarii. Według encyklopedii dr.Rousselet-Blanc'a "PIES"- dspp, towarzyszył pod koniec średniowiecza w walce szwajcarskim konfederatom.

W 1489r, uległby całkowitej zagładzie, gdyż burmistrz Zurychu uznał go za zwierzę szkodliwe, niszczące winnice i zagrażające łownej zwierzynie.
Inna teoria głosi, iż są potomkami psów rzeźnickich i masarskich występujących dość powszechnie w całej XVIII-XIX wiecznej Europie. Stąd ich pokrewieństwo z rottweilerami. Pierwsze rottweilery nazywane metzgehund – pies rzeźnicki, były niezwykle podobne do dużych szwajcarskich psów pasterskich. 
Prawdopodobnie przez wieki przodkowie dużego szwajcarskiego psa pasterskiego byli używani jako psy pasterskie, pociągowe i stróżujące.
Przez długie lata dokonywała się selekcja pod względem użytkowym, dzięki której powstała rasa psów zdrowych, silnych, o cechach doskonałego stróża i obrońcy rodziny.

Pod koniec XIX w., duży szwajcarski pies pasterski był najczęściej spotykanym psem na Wyżynie Szwajcarskiej.
Jednak już na początku XX należał do rzadkości. Najprawdopodobniej spowodowane to było wzrostem popularności bernardyna i długowłosego berneńskiego psa pasterskiego.
W tym czasie na tereny obecnej Szwajcarii zaczęły przybywać także psy popularnych ras niemieckich i angielskich.
Swe oficjalne uznanie duży szwajcarski pies pasterski zawdzięcza dwóm osobom - profesorowi Albertowi Heimowi, znanemu z zasług, jakie położył przy uznaniu berneńskiego psa pasterskiego, i Franzowi Schertenleibowi z Emmental. To on przepadał za swoimi użytecznymi czworonogami i uznał za stosowne pokazanie ich na jubileuszowej wystawie w Langenthal w 1908 r.
 Psy te zwróciły tam na siebie uwagę prof. Alberta Heima, który rozpoznał w nich ginącą już rasę Dużego Psa Górskiego (Grosse Sennenhund). W roku 1909 zostały one uznane przez Szwajcarskie Towarzystwo Kynologiczne za odrębną rasę i wpisane jako Duże Szwajcarskie Psy Pasterskie do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej (tom 12)
 W 1912 roku powstał „Klub Dużych Szwajcarskich Psów Pasterskich”, który objął pieczę nad rozwojem i popularyzacją rasy. Wzorzec rasy został opublikowany przez FCI po raz pierwszy dopiero 5 lutego 1939r. Dziś psy te hodowane są w wielu krajach, a dzięki swemu przyjaznemu charakterowi cenione są przede wszystkim jako wspaniałe psy rodzinne.

 Do Polski pierwsze duże szwajcary trafiły w latach 60-tych XX wieku, za sprawą Pani Marty Gutowskiej, która sprowadziła ze Szwajcarii pierwszą sukę. Po przeszkoleniu pracowała ona w ratownictwie górskim. Pierwsze próby hodowlane nie powiodły się. Ponowną próbę podjęła w latach 90-tych Pani Barbara Wierzbicka sprowadzając z Danii pierwszą swoją suczkę, była to JAGA NINTA DANSKO ze znanej duńskiej hodowli KRAKATAU.
Od 1992 roku prowadzi, do dzisiaj, najstarszą polską hodowlę dużych szwajcarskich psów pasterskich "Refugium Polonica". Dzięki wielu importom i trudnej pracy hodowlanej wychowała wiele miotów dużych szwajcarów, a urodzone w jej hodowli suczki dały początek innym polskim hodowlom.